     
|
Opis gminy Lutomiersk Położony na drugim brzegu Neru, naprzeciwko Lutomierska, Kazimierz tworzy z nim swoisty „duopolis”. Od zawsze te dwa miasta ze sobą konkurowały na wiele sposobów. Kłócono się kto ma pobierać opłatę za przeprawę przez Ner, mieszkańcy prowadzili boje o ziemie położone pomiędzy miejscowościami, konflikty spowodowane były też wzajemną konkurencją funkcjonujących obok siebie miast. Znana jest historia związana z prośbą władz Lutomierska o wypożyczenie szubienicy potrzebnej do egzekucji. Burmistrz Kazimierza odmówił słowami: „Szubienice mamy dla nas i dla naszych synów, a nie dla obcych!”. Wiodły tu drogi z Łęczycy do Lutomierska, oraz z Krakowa do Torunia i z Kalisza na Mazowsze. 
Rzeka Ner. W oddali widoczny kościół w Kazimierzu.
Kościół św. Jana Chrzciciela w Kazimierzu.
Kazimierz uzyskał prawa miejskie przed rokiem 1288. Należał wtedy do cystersów z Wąchocka, którzy uzyskali te ziemie od książąt łęczyckich. Istniała tu komora celna. Po koniec XIII wieku Kazimierz przeszedł we władanie klasztoru w Trzemesznie. Na przełomie XIV i XV stulecia występowali kasztelanowie kazimierscy. Miasto utraciło status grodu kasztelańskiego w roku 1438, kiedy funkcję przejął Inowłódz. Na wojnę pruską w roku 1459 Kazimierz wysłał jedynie jednego żołnierza. W 1793 roku w mieście były 34 domy i pięć pustych placów. Posiadało jedynie 179 mieszkańców. Jedenastu z nich trudniło się rzemiosłem. 
Rynek w Kazimierzu.
Epidemie, wylewy Neru, zniszczenia wojenne, oraz rozwój Lutomierska sprawiły, że Kazimierz pod koniec XVIII wieku podupadł. Po kasacie zakonu przeszedł w ręce rządu, a następnie stał się własnością szkachecką. W 1870 roku stracił prawa miejskie. Zniszczony został też podczas tzw. „Bitwy o Łódź” w roku 1914. Dziś jest to wieś posiadająca około siedmiuset mieszkańców. Zachował się średniowieczny układ urbanistyczny z rynkiem. |
