Opis gminy Dobroń

Dobroń

Tutejsze osadnictwo sięga zamierzchłych czasów. Na terenie Dobronia natrafiono na pogańskie cmentarzysko. W roku 1982 odkryto tu pozostałości osady z kultury pucharów lejkowych, datowaną na 2,5 tys. lat przed naszą erą. Po raz pierwszy o miejscowości wspomina dokument z roku 1398: „Dobroń, wieś kapitulna do parafii w Łasku należąca; ze wszystkich pól folwarcznych i z nowych, zwamych Hechło, jak również z roli karczmarza czyli zagrodnika należy się dziesięcina do kościoła i plebana w Pabianicach, a z pól kmiecych do proboszcza łęczyckiego. Długosz wspomina o folwarku, który istniał już w XV wieku.

Kościół św. Wojciecha w Dobroniu.

Dobroń jako pierwszy został odłączony od włości kapituły. W roku 1797 ziemie otrzymał od rządu pruskiego szambelan de Sainte-Paterne, który rok później za kwotę 102 tysięcy złotych sprzedał majątek wdowie po majorze Rajmundzie Saint-Paul.

Część majątku wydzielona została w roku 1881 jako Polesie, a z innej utworzono w roku 1893 „kolonię Dobroń”.

Niezależność od włości pabianickich, pozwoliła w Dobroniu wykształcić własną tożsamość kulturową. Rozwija się tu sztuka ludowa, a sukcesy odnosi działający od roku 1958 zespół pieśni i tańca "Dobroń". W pobliżu Dobronia występuje wał wydmowy zwany lokalnie „górami dobrońskimi. Miejscowość jest dogodnie położona przy krajowej drodze nr 14, posiada też własną stację kolejową. Do Dobronia kursują autobusy miejskie z Pabianic i Łasku.

Atrakcje Dobronia:

Kościół św. Wojciecha w Dobroniu >>>

Tekst:

Zdjęcie: Tomek Szwagrzak